Ένα ποίημα για τους Νοσηλευτές

πίνακας νοσηλεύτριας που φροντίζει τραυματίες

“Η μέρα του Νοσηλευτή

Του αφανή ήρωα

Η μέρα της έλλειψης προσωπικού

Της έλλειψης σεβασμού προς το Νοσηλευτικό έργο

Μια μέρα που μας θυμίζει, πως καμιά μέρα δεν πέρασε που δεν δούλεψε ένας νοσηλευτής

Που πρέπει να μπορούν

Να ξέρουν τα πάντα

Να μην απαιτούν

Να μη θέλουν

Να είναι εκεί

Εκεί, για όλους

Με ένα χαμόγελο

Με μια καλή κουβέντα

Με μια αγκαλιά

Που την αξίζει ο κάθε ασθενής

Αλλά, το σύστημα

Η πολλή δουλειά

Και ο τρόπος

Φταίει που είναι σαν να είναι πόλεμος

Και είναι τόσο κρίμα που κάτι πρέπει να φταίει

Που κανείς δεν μας θυμάται

Που δεν σκέφτηκε κανείς, τι θα κάναμε χωρίς αυτούς;

Που πίσω από τις λευκές ποδιές κρύβεται απογοήτευση

Και ίσως να μην κατάλαβε κανείς, κρύβεται καλά

Γιατί μπορεί να γίναμε άχρωμοι αλλά ακόμα προσπαθούμε

Κουρδισμένοι σαν ρομπότ

Στον βωμό της κρίσης, δεν θυσιάζουμε την δουλειά μας

Θυσιάζουμε την ζωή μας

Σώζουμε ζωές, θυσιάζοντας την δική μας

Και έρχεται μια γιαγιά, ένας πάππους και σου λέει, την ευχή μου παιδί μου

Και αντί να κρατήσεις την ευχή

Την μοιράζεις στους ασθενείς

Και εύχεσαι να πιάσει

Για όλους αυτούς που είναι δίπλα μας την πιο δύσκολη στιγμή

Με μια ευχή, που την μοιράζω

Να γίνει μια μέρα καλά και η Νοσηλευτική”

Από την φίλη Γιούλα Χρονοπούλου
[Πηγή: liveon.gr]

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.